Meer dan een jaar na mijn vorig berichtje….I’m back!! Ik kreeg al een jaar lang commentaar dat ik "nog steeds aant wachten was" en hier gaan we dus eens verandering in brengen.

Wachten doen we niet meer… Jo is ondertussen weer thuis (al van 29 februari 2008) en we zijn nog steeds samen. Sinds zijn thuiskomst is er dan ook veel veranderd, eigenlijk was 2008 een heel jaar vol veranderingen.

Wist je de volgende dingen al?

- sinds 1 augustus woon ik officieel in Meeuwen, Limburg

- op 12 september kreeg ik mijn ontslag bij Howrey, desondanks het feit dat ze heel tevreden over me waren, de economische crisis zeggen ze….

- ik sedert 2 december weer aan de slag ben op een Hasselts advocatenkantoor en ik de files ECHT NIET mis

- mijn petekindje Hanna op 20 oktober een zusje, Ella bijkreeg

- Thor een heel moeilijk jaar achter de rug heeft, met veel aanvallen die hem de laatste keer in oktober zelfs een verlamming nalieten. Hij kan sinds begin december eindelijk weer genieten van zijn wandelingen.

- ik dit jaar 3 keer op vakantie ben geweest: in januari met mama naar Gran Canaria, in mei met Jo naar Kroatie en in juli met Jo naar Kreta (een reis gewonnen met Q-Music die de stoutste verwachtingen overtrof). En we zijn eind november ook nog een lang weekend naar centerparcs geweest.

- over Centerparcs gesproken, daar ben ik nu ook een personeelslid. Na mijn ontslag bij Howrey, mocht ik daar werken als Extra (inspringen waar nodig) en ook nu ik weer werk spring ik in de weekends nog bij als ze me nodig hebben.

- Jo binnenkort weer voor een aantal weken op missie moet: 6 weken naar Kosovo. Normaal is de vertrekdatum voorzien voor half februari. En ik daar absoluut  niet op zit te wachten.

- er voor de rest zoveel gebeurd is dit jaar dat ik echt ni weet wat ik allemaal moet vertellen, we gaan in 2009 gewoon proberen weer regelmatig een update te publiceren hier

Tot dan, Inge

en we wachten en we blijven hopen op een goede afloop.

Jo is ondertussen sinds donderdagochtend onderweg naar België en is nog steeds niet aangekomen. Zijn eerste vlucht donderdagochtend heeft eerst 2 andere steden moeten aandoen en mocht dan uiteindelijk niet door het luchtruim van één of ander land waardoor ze weer naar Kaboel moesten vliegen. Daar opnieuw tanken en toen.. was het vliegtuig defect. Vrijdagochtend is hij op een vlucht geraakt met de Fransen, die stopte eerst in het buurland Tatjikistan en zou zaterdagochtend naar Parijs doorvliegen, maar wegens weeromstandigheden werd de vlucht aan de grond gehouden. Volgens het laatste nieuws zouden ze morgenochtend wel naar Parijs kunnen vliegen  maar das dus nog afwachten. Ik ga het pas zeker zijn als hij belt vanuit Parijs om te zeggen dat hij daar is. Het blijft dus spannend afwachten.

Ik kan alleen maar hopen dat hij op tijd hier geraakt om de begrafenis van zijn grootvader bij te wonen. Als hij hier voor maandagmiddag niet geraakt mag hij waarschijnlijk ook niet meer vertrekken want dan is de begrafenis al voorbij. Dan gaat ook mijn teller gewoon weer door…. nog 1 maand en 3 weken wachten tot de eerste ontmoeting. Zwaar om slikken maar veel kan ik der ni aan doen hé. Geduld is een mooie deugd (maar theeft nu wel lang genoeg geduurd  hoor)

Dus aan diegenen die kaarsen teveel hebben, brandt maar eentje voor Jo dat ie op tijd hier geraakt

Ok, ik geef toe! Het is hier echt onverantwoord rustig op de log, ik verwaarloos dit ding en onthou jullie zo van al die megaspannende verhalen uit mijn leven….lol (I wish)

Wat ik allemaal nog gedaan heb sinds het laatste logje? Awel, op mijn roze wolk blijven zitten is punt één. Aftellen tot eind februari is een gefrusteerde bezigheid, de dagen gaan gewoon niet vooruit als je naar iets uitkijkt dat nog zover weg is.

Moest ook af en toe van de roze wolk af om de pijnlijke en triestige dingen des levens te trotseren. Op 20 december moesten we afscheid nemen van Massimo, mijn baas. Amper 30 jaar, hij verloor het gevecht tegen een zware ziekte. Ik zal nooit vergeten hoe een mens zo sterk kan zijn, de vechtlust die in hem zat was zo ontzettend groot. Het leek zo onrealistisch dat ie elke dag kwam werken, maar hij stond der keer op keer. Tot ongeveer een maand terug toen de ziekte de overmacht helemaal nam. Gisteren (26 december) hebben we uiteindelijk afscheid van hem genomen, het kantoor zal nooit meer hetzelfde zijn, zijn lege bureau met alle dossiers die blijven doorlopen,… de wereld draait gewoon verder, terwijl we zo graag even HALT willen zeggen.

Sinds vorige week vrijdag zit ik ook nog eens met een verschot in mijn bekken. Dit is ondertussen dag 7 dat ik plat lig (gisteren proberen te gaan werken naar de begrafenis maar dat kwam ni goed). Heb dus al fijnere Kerstdagen mee mogen maken, hopelijk wordt mijne nieuwjaar toch iets memorabelder….WANT…………..

Slecht nieuws brengt ook goed nieuws. Het slechte nieuws is dat Jo zijn grootvader op kerstdag is overleden. Toen hij me belde met dat kleine stemmetje om het slechte nieuws te vertellen, wou ik niks liever dan hem vastpakken en wat troostende woorden inspreken….en gisterenochtend kreeg ik dan opeens te horen dat hij vrijdag (2 maanden vroeger als voorzien!!!) dan toch voet op Belgische bodem gaat zetten……………… So that’s it.. nog 1 keer slapen en ik zie hem gewoon. Ik kan het nog steeds ni geloven???? Zal het wel beseffen als hij voor mijn neus staat zeker?

De laatste dagen van 2007 en de eerste van 2008 gaan dus helemaal anders lopen dan gepland. Ik zie het helemaal zitten.

Wens jullie allemaal nog ontzettend fijne laatste dagen van het jaar, vier goed, geniet van mekaar, je familie en je vrienden. Laat 2008 een jaar worden vol geluk, veel geld, goeie sex (iedereen wil dit maar natuurlijk durven ze dat ni vragen dus bij deze wens ik het jullie dan maar), een goei gezondheid (jaja, ook dit zo clichéwensje hoort erbij….en zeker in nagedachtenis van Massimo).

Ik had jullie nog graag een PSP gemaakt maar helaas is met dat nog niet gelukt vermits ik zelfs geen 10min op ne stoel voor mijn pc kan zitten. Dus iets is beter dan niets….het kaartje van vorig jaar dus maar

liefs,

Lang geleden dat ik nog eens iets over mezelf heb geschreven. Kom er gewoon niet toe om aan een tekst te beginnen die beschrijft hoe ik me voel… en tis de laatste maanden al met zo’n hoogte-en dieptepunten gegaan dan het ook onbegonnen werk was om het in een verhaal te gieten. Ik heb me slecht gevoeld, zeer slecht… heb een paar serieuze dingen te verwerken gehad maar heb mezelf ook herpakt en nieuwe mensen leren kennen.

Ennu….. sinds een dikke 2 weken loop ik op roze wolken, verklaar me maar gek… ik ben verliefd aant worden op iemand die ik nog nooit ontmoet heb int echt… ) In het vorige logje stond al een hint en elke dag werd dat gevoel gewoon sterker.  Tis compleet niet te begrijpen maar het overkomt me dus wel. En het geweldige aan het hele verhaal is dat dit nog wel weederzijds is ook…. dus ergens in Afghanistan zit er iemand op roze wolken te lopen die al even gek is als ik )), iemand die de weken en dagen aant aftellen is om weer naar België te kunnen komen en te zien of dit allemaal echt wel waar is.

Ik snap nog steeds niet hoe dit allemaal aant gebeuren is maar ik heb er geen schrik van,  dit lijkt me allemaal zo natuurlijk..terwijl er helemaal niks natuurlijks aan is.  Ik heb er gewoon het volste vertrouwen in dat dit goed komt.

Dus nog 2 maanden en 3 weken: het aftellen is begonnen (gezet op aankomst op 20 februari maar die datum kan nog wel veranderen).

Lijkt me nu nog eens leuk om te weten waar en in welke omstandigheden jullie je partner hebben gevonden..;dus komaan..vertellen!!!!

alhoewel… Zondag eventjes een schrik op mijn lijf gehad tijdens een "harde kudde-wandeling" in Borgloon. Thor kreeg het in zijn hoofd om opeens zijn vriend Dario aan te vallen (die vandaag trouwens 3 jaar wordt.. Happy Birthday Dario’ke). Dario was daar uiteraard niet mee gediend en greep Thor meteen bij zijn oor. Paniek alom. Ikke aan Thor aant trekken, Tim aan dario aant sleuren, Jan en Erwin dertussen…maar Dario lostte niet. Uiteindelijk is Heidi tussen beiden gekomen en heeft Dario zijn muil met haar handen open getrokken zodat Thor dan toch vrij kwam. Thor helemaal zijne kluts kwijt is dan nog eens uitgevallen maar had Heidi haar hand vast ipv Dario.

Resultaat van de wandeling was dat Heidi naar spoed mocht en ik naar de dierenkliniek in Hasselt waar Thor een half uur later onder volledige narcose werd gebracht om zijn oor op 4 plaatsen te hechten. Een half uurtje later stonden Tim en heidi ook al in de dierenkliniek om te zien hoe het met Thor was. Ik kan me geen lievere vrienden voorstellen…ben blij dak jullie ken!!!!

Ondertussen zijn Thor en Heidi aant bekomen en helen de wonden zoals ze altijd doen en kunnen we weer lachen met de hele historie. We zullen onze twee reukes serieus goed uit mekaar moeten houden want blijkbaar gaan het nooit geen beste vrienden worden.

Nog even een boodschapje aan Jo:  Txs voor de super aangename msn-gesprekken en je telefoontje van vandaag. Tis precies of ik je al jaren ken. Het klikt echt uitzonderlijk goed hé? Ik kijk uit naar je terugkeer uit Afghanistan…binnen 3 maanden.. klinkt lang maar ben zeker dat die tijd zo voorbij is.  Hele dikke kus van mij

Normaal gezien was ik vanavond van plan om een leuk logje te schrijven over hoe het weekendje Nederland was verlopen. Maar deze namiddag heeft een nare telefoon van Samantha mij op een heel ander pad gebracht

Deze namiddag is haar dog Django overleden aan een hartstilstand, zo gewoon.. zonder aanleiding, zonder afscheid, in stilte is hij gegaan.

Sam en David, ik wens jullie heel veel sterkte met dit verlies. Django was een kanjer, ONS LOUKE en ik denk dat ik voor de hele bende spreek als ik zeg dat we hem ontzettend gaan missen. Hij heeft een geweldig maar veel te kort leven bij jullie gehad, maar we kunnen hem ons herinneren door de talrijke fijne momenten die we samen hebben mogen beleven.

Ik geef jullie een hele dikke knuffel want voor de rest ben ik de woorden wat kwijt en krijg ik het koud in mijn hart als ik eraan denk.

Rust zacht lieve Django!

meer fotootjes van de wandeling HIER

en ook nog een filmpje van Thor en Zara HIER

Eeuwen geleden dat ik me nog eens op mijn weblog waagde. Om eerlijk te zijn heb ik er op dit moment even geen zin meer in….nochtans valt er genoeg te vertellen. Alleen is niet alles voor publicatie vatbaar en ik vertel graag alles of niets, halve verhalen zinnen me niet zo.

Dus even een heel kort update-je over hoe het met mij persoonlijk gaat. Als jullie heel goed opgelet hebben hebben jullie al gezien dat er een stukje weg is uit mijn welkomtekst op de beginpagina van de blog…. idd “de relatie met Filip” heb ik ertussen uit gehaald…om de eenvoudige reden dat die gedaan is sinds begin september. Volledig mijn beslissing en vrij pijnlijk voor Filip (die waarschijnlijk alles hier nog gaat volgen, hem kennende) dus ik ga hier verder ook niet over uitwijden.

Sinds zaterdag is hij ook het huis uit en ik moet mezelf wel effe aanpassen aan deze situatie zonder man in huis…Tis zoveel stiller als je binnen komt, niemand die je dag zegt of de geur van warm eten die me tegemoet komt, Thor die nog buiten op me zit te wachten (terwijl hij anders al binnen was), niemand om mee te praten over hoe de dag is verlopen,…allemaal idiote dingen die zo voor de handliggend zijn dat je pas merkt dat ze der waren eens ze der niet meer zijn.

Maar ik sta volledig achter mijn beslissing en ik ben een grote meid dus Thor en ik vinden onze weg wel

Voor de rest zoveel gebeurd: veel doggen-evenementen gehad, denkende aan de Junglebookwandeling van De Gordel in Dilbeek met een super BBQ bij Sam en David achteraf, onze megafantastische FamilieDoggenDag in Heusden-Zolder en alle vergaderingen en uren voorbereidingen die daarmee gepaard gingen en welke eigenlijk de oorzaak zijn van het zo weinig tijd hebben om te bloggen, de Zeehondenwandeling in De Haan,…

Wat hebben we nog gedaan in september?? Een Upper At Home avondje georganiseerd voor 16 vrouwen bij mij thuis, wat oude vrienden opgezocht, wat nieuwe vrienden beter leren kennen, heel vaak op café gezeten om de situatie thuis wat draaglijker te maken, een eigen auto gekocht, 501 smsjes verstuurd op 2 weken tijd GRIJNS…wie doet beter?, het volleybalseizoen en de videoclipdans zijn ook weer begonnen, …  dingen genoeg dus om me mee bezig te houden.

Fotootjes van de Gordeldag: http://www.mijnalbum.nl/Album=UHAIN3AO

Fotootjes van Familiedoggendag : http://www.mijnalbum.nl/Album=TAPOLWOJ

NIEUW…VERS VAN DE PERS…FOTOOTJES VAN DE ZEEHONDENWANDELING IN DE HAAN:

http://www.mijnalbum.nl/Album=TTURLWFZ

Als ik het nu niet druk heb dan weet ik het niet. Was in de week zelfs aan een PSPverslagje begonnen maar heb geen tijd om het af te werken.. dus bij deze maar gewoon een schriftelijk verslagje.

Afgelopen vrijdagavond gaan vergaderen bij Nadine en Manuel, de familiedoggendag van 16 september wordt ontzettend leuk. Er zijn ondertussen al 194 mensen en 115 doggen ingeschreven en de inschrijvingen lopen nog steeds binnen. We zijn druk in de weer met het verzamelen van allerlei materialen, het knutselen van borden en bonnetjes en hindernissen. Stillaan heeft alles vorm gekregen…alleen de historie met de kippendraad wordt nog een heel gedoe. Wij hebben ongeveer 100 meter kippendraad nodig van zeker 1m20 hoog maar dat vindt je dus niet zomaar blijkbaar.

Zaterdag stond een dagje Oostende op het programma. Om 13u waren we bi Pat en Erwin en werden we ontvangen met ne lekkere spaghetti en daarna een wandeling langs vele terrasjes ). Om 19u waren we ongeveer terug en zijn we met zijn allen doorgereden naar de strandcabine in Bredene waar we een gezellig onderonsje hebben gehouden met hapjes en Sangria. Tegen 23u zijn de mannen nog uit hun kleren gedoken voor een frisse duik met de dogjes…Gek zijn doet geen zeer?

Hier alvast de FOTOOTJES van zaterdag (opgepast: er staat een bezwarend maanlandschap op, dus geen kinderen laten kijken hé GRIN)

Zondag was ik alvast aan mijn verslagje van zaterdag begonnen maar toen belde mama en zijn we een lange wandeling gaan maken doorheen ons mooi Bertems dorpje. Daarna even naar Eurofolies in kessel-Lo geweest en dan nog op café ene gaan drinken tot een uur of 2.

Maandag had ik dan een extra dagje vakantie genomen om  Tante Ingrid te bezoeken aant zeetje in Heist. Een ontzettend leuke dag, we hebben lekker langs de dijk gekuierd, gewinkeld, terrasje gedaan en ‘s avonds nog gaan eten.  Thor was ondertussen de hele dag bij Ginger op bezoek, en ik ben ‘s avonds een half dode hond weer gaan ophalen Ook dinsdagochtend zat de vermoeidheid der nog stevig in want terwijl hij anders staat te springen voor zijn ochtendwandeling, kreeg ik nu alleen een gekreun vanop zijn kussen Dan maar geen wandeling …ondertussen zit er toch alweer wat leven in mijn ventje GRIJNZZZ

Dinsdag weer werken gegaan, en dinsdagavond stond er een avndje babysitten op het programma. Hanna en ik keken der al heel erg naar uit…tot op het moment dat ik op 14u een smsje kreeg van VijfTV met de melding dat ik 2 bioscooptickets had gewonnen voor die avond . Hanna kreeg een andere babysit toegewezen (dank u wel Oma Lène) en ik kon met mama een avondje naar de film, met gratis drank en popcorn (De film was de avant-première van Premonition met Sandra Bullock, hele fijne film..maar je moet je verstand er wel bijhouden soms).

Gisterenavond was er het afscheidsfeestje van Puy. Zij gaat morgen terug naar Thailand na 3 maanden in Belgie   We beginnen alvast te sparen voor nen bak kriek want in januari komt ze weer

Vandaag gedaan met werken om 16u en dan gaan we Ginger ophalen. Baasje moet een avondje weg en Ginger mag weer met Thor spelen. Ik heb ons mama al opgeroepen voor een wandeling met de twee dogjes..foto’s volgen in de loop van de week wel.

Het weekend dat eraan komt is ook alweer druk…netzoals de andere weekends in September. Bijna alles staat al vol…we gaan ons dus niet vervelen.

Zaterdag houden we een meidenavond in brussel met de dames van het werk en zondag staat er de Gordel op het programma, alle dogjes verzamelen in Dilbeek voor de Junglebookwandeling en daarna gaan we BBQ’en bij Samantha en David. Kijk er al naar uit

Deze middag is mijn schoonzusje Griet bevallen van een flinke zoon: Lucas is zijn naam en hij is 50cm groot en weegt 3kg100

Mijn drukke agenda weerhoudt me op meteen op kraambezoek te gaan en mijn aangevraagde namiddag verlof morgen is afgeketst wegens deadlines op de Commissie Het zal dus pas voor zaterdag zijn dat ik dat nieuwe wonder kan gaan bezoeken.

Griet & Kyle, alvast gefeliciteerd met jullie zoontje, en natuurlijk ook dikke proficiat aan grote zus Kristel die heel erg uitkeek naar de komst van haar kleine broer.

Een zelfgemaakt PSP’tje voor Lucas, de foto’s volgen hopelijk zeer snel